The Top 10 Reasons
to Be a Librarian

(with apologies to David Letterman)

By Martha J. Spear

Library media specialist
Berkley (Mich.) High School

As a high school library media specialist, I have the good fortune to work with, and sometimes mold, young people. If I’m lucky, I discover what they do after graduation. Recently, one of my favorite students informed me that after earning her humanities degree at a tiny private college, she was pursuing a master’s degree in museum studies. Congratulating her, I jokingly said, “Watch it. That’s awfully close to a master’s in library science.” She laughed and said: “Oh, I’d never do that.” Somewhat defensively, I replied, “You could do worse.”

Long after this brief conversation, I wondered, where did we, as librarians, go wrong? Why is there such an onus on this profession that a bright, young person would choose, well, any career but that of librarianship? I think it’s sad. Librarianship has much to offer, and I think we can do better in promoting our profession. Toward that end, I present my top 10 reasons for being a librarian.

Ever-changing and renewing

The single thing I like most about being a librarian is that it is, to paraphrase Ernest Hemingway, a moveable feast. I’ve been employed in academic, public, and school libraries in three different states working in technical services, public services, and classrooms, and with street people, teachers, and young adults. I’ve booked psychics, mountain climbers, rock musicians, and landlords for programs. I teach, catalog, book talk, advise, troubleshoot, demonstrate, connect s-video cables, and shelve . . . in a single day. What I learned in my master’s program bears little resemblance to what I actually do in my library today. Yet the principles remain; and, through conferences, professional literature, and networking, I hold my own. If the new books don’t excite me, the new technologies do. Most importantly, I learn something new every day. Can you say that about working at McDonald’s?

Romance

Okay, so I may be stretching things a bit here. I married a librarian. (For the record, we met in a singles group; but our paths would have crossed in local library circles eventually, I’m sure.) My case may be extreme, but there is help for the lovelorn in libraries—either in the wonderfully interesting colleagues we meet (see reasons #2 and #7) or in the books and resources libraries offer.

Useful skills

I did not enter library school with a soaring heart. I viewed the degree less as graduate school and more as a kind of trade school. Truthfully, my library education was both. I learned the value of organization (I finally put my massive LP collection in alpha order by artist). I discovered the importance of collection development, equal access to resources, and intellectual freedom. I learned valuable skills in locating and using information that serve me to this day, whether I’m helping a patron write a paper on the Manhattan Project or figuring out the best place to buy a teakettle online.

Great conferences

Librarians host good conferences. I love the hustle and bustle of ALA Annual Conference. I consider my state conference to be so necessary to my mental well-being that I often pay my own way. My husband’s ties to the International Federation of Library Associations and Institutions have taken us to Nairobi, Tokyo, Havana, and elsewhere. What better way to see the world and recharge the professional batteries? Conferences are blessed events, and you don’t have them when you work at Wal-Mart.

Time off

Librarians may not get great pay, but we do generally receive liberal vacations. As a public librarian, I got six weeks off and as a school media specialist . . . well, you don’t want to know. In any case, these vacations have made it possible to visit Paris in April, and Beijing in September, and to spend five weeks in Scandinavia. And when I’m not away, I’ve been able to repaper my hallway, paint the family room, and put in a patio.

A job with scope

As a child, when people asked me what I wanted to be, I have to admit I never said librarian. Although I used and enjoyed libraries, it never occurred to me to actually work in one. I did say that I wanted a job with scope. I am not sure what I meant by that then, but I know what it means now. It means being a librarian. I do dozens of different things every day. It’s not a desk job and it’s anything but routine. When you work with people, changing technologies, and always-new resources, how could it be?

It pays the rent

As a librarian, I will never get rich. However, it has allowed me to live alone (without the dreaded roommate), subsist moderately well, and be employable in different markets and in changing times. I have made a living as a librarian for almost 25 years and I’m not on the street corner selling pencils yet.

Good working conditions

I’ve worked in factories where I stood on my feet for nine hours. I’ve worked in kitchens where I came home smelling of puréed peas. I was a production typist where my derrière routinely fell asleep, not to mention my brain. In a library, you’re clean, dry, warm, and working with people who are generally happy to be there.

Cool coworkers

I love librarians (also see # 9). We are intelligent, cultured, well-read people who bring a myriad of skills, backgrounds, and interests to the job. Most of my fellow librarians, myself included, have degrees and/or work experience in other areas. I backed into librarianship after realizing that a major in English and German wasn’t going to make me very employable. I know librarians who are former attorneys, truck drivers, teachers, and factory workers. This experiential, intellectual potpourri makes for an interesting mix. And librarians are readers. The conversational gambit “Read any good books lately?” is met with a din around librarians.

Grand purpose

As librarians, we support the freedom to read. We champion the right to access information for all people, regardless of race, creed, religion, or economic disposition. Libraries are everyone’s university. These may feel like clich‚s to the converted (us librarians), but they remain truisms.

In sum, I feel very much like Evelyn Carnahan in the film The Mummy. To refresh your memory, our leading lady is in the midst of describing—and defending—what she does for a living to a roguish male. They have been drinking.

Evelyn: Look, I—I may not be an explorer, or an adventurer, or a treasure-seeker, or a gunfighter, Mr. O’Connell! But I am proud of what I am!

Rick O’Connell: And what is that?

Evelyn: I am . . . a librarian!

I couldn’t have said it better.

برگرفته از:http://www.ala.org/ala/hrdr/careersinlibraries/top10reasons.htm

سلام

روز معلم را به همه آموزگاران به ویژه معلمان خود در طول دوران زندگیم تبریک می گویم و از خداوند منان سلامت و سربلندی این عزیزان را خواستارم. آموزگار سال دوم ابتدایی ام  سرکار خانم سهیلی را هرگز فراموش نمی کنم که با کتاب های داستانی که به بهانه های مختلف به ما هدیه می داد عشق به خواندن را در ما ایجاد می کرد. شاد باشید.

 

در اين سايت ليستي از ۳۴۶ كتاب در ۸۲ دسته بندي معرفي شده است. همچنين ليست ۱۰ رمان برتر جهان را نيز ارائه كرده است:

http://home.comcast.net/~dwtaylor1/index.htm

آيا مصنوعات ساخت ما بر حيات ما تاثير مي گذارند؟ آيا اين تاثير خطرناک است؟ آيا محصولات تکنولوژيک اخلاق خاصي را ايجاد مي کند؟
دکتر شاپور اعتماد، عضو هيات علمي موسسه پژوهشي حکمت و فلسفه ايران و رئيس مرکز تحقيقات سياست علمي کشور، طي سخنراني در همايش اخلاق و فناوري اطلاعات که در مرکز تحقيقات مخابرات ايران صورت گرفته ، به تبيين نسبت ميان فلسفه اخلاق و فلسفه فناوري پرداخت.
آنچه در پي مي آيد، متن سخنراني ايشان در اين همايش است.


فلسفه اخلاق سابقه ديرينه اي دارد و بحثهاي مختلف درباره آن از زمان باستان يعني از تاسيس فلسفه در جريان بوده و مفاهيم برجسته اي در قالب آن تکوين يافته است.
به طوري که امروز وقتي صحبت از فلسفه اخلاق مي شود، حداقل مي توان گفت صحبت از اصول مجردي است که به کمک اين اصول سعي مي شود پديده ها و موضوعاتي مانند عدالت و مسووليت که انگيزه اصلي تاسيس فلسفه اخلاق بوده ، تبيين شود. اما برخلاف فلسفه اخلاق ، فلسفه فناوري بحثي کاملا جديد است که از طول عمر آن بيش از يک قرن يا يک قرن و نيم نمي گذرد.
با اين که امروز به نحوي فلسفه فناوري و فلسفه علم در هم تداخل يافته اند و پا به پاي هم پيش مي روند و ارتباط آنها مشهودتر شده است ؛ اما به طريقي ، در دوره باستان اهميتي که براي معرفت نظري يا علمي قائل مي شدند، براي معرفت عملي قائل نبودند و اين بي اعتنايي دوام يافت تا عصر معاصر که بشر در ارتباط با فناوري با موقعيت هاي گوناگوني مواجه شد و فناوري از حالت پس زمينه و از حالت يک عنصر زمينه اي خارج شد.
با ابتکار فلسفي - تحقيقي که فلاسفه درباره اين مفهوم انجام دادند، توانستند آن را نسبت به متنش بيگانه کنند.
با بيگانه کردن تکنولوژي نسبت به متن اجتماعي که فناوري در آن درج شده بود، توانستند از فناوري پديده اي بسازند که ارزش و اهميت فکر کردن درباره آن و حتي فراتر از جنبه مادي فناوري ، امکان پذير شود. اکنون سعي مي کنيم به نحوي به ماهيت فناوري اطلاعاتي يا ارتباطي نزديک شويم.
حال اين پرسش مطرح مي شود که آيا مصنوعات سياست دارند؟ اين پرسش ساده در درجه اول با مفروضات روزمره زندگي ما خيلي بيگانه است ؛ چراکه به مصنوعات به عنوان اهل سياست فکر نمي شود.
اما اين مقاله سعي مي کند چنين خصلتي را به فناوري نسبت دهد؛ چراکه ورود هر فناوري به نحوي موقعيت زيست - جهاني ما را تغيير مي دهد و تاثيرات خود را دارد و معمولا هم عناصر فناوري که وارد عرصه زيست - جهان ما مي شوند، اگر دوامي داشته باشند، اين دوام نسبتا پايدار است و براي آنها کار چنداني نمي توان کرد.
اگر کاري هم بتوان انجام داد، در همان ابتداست ؛ ولي به مجرد اين که از مراحل ابتدايي گذشت ، ديگر در محل ، موقع و موضع ذي ربط جزو لاينفک کل زندگي ما مي شوند و به هر مقصودي هم که در ابتدا اختراع شده باشند، در برابر تغيير و دخل و تصرف بي اعتنا هستند.
چيزهايي که ما فناوري مي خوانيم ، شيوه هاي گوناگون ايجاد نظم در جهان هستند؛ بسياري از وسايل و دستگاه هايي که براي زندگي روزمره مهم هستند و در انواع و اقسام روشهاي نظم بخشيدن به فعاليت انسان ها کاربرد دارند، چه آگاه و چه ناخودآگاه ، چه به عمد و چه به سهو.
جوامع انساني براي فناوري ها ساختارهايي را انتخاب کردند که بر نحوه کار کردن مردم ، چگونگي برقراري ارتباط و نحوه مصرف آنها براي مدتهاي مديد تاثير مي گذارد.
در طول فرآيند تصميم گيري درباره اين ساختارها، افراد مختلف در موقعيت گوناگوني قرار دارند. صاحبان قدرت يکسان نيستند و همانند هم به اين امر وقوف ندارند.
بيشترين دامنه انتخاب فقط زماني وجود دارد که ابزاري خاص يا دستگاهي معين و مشخص براي نخستين بار مورد بهره برداري قرار مي گيرد؛ چون پس از هر انتخاب همه گزينش ها بتدريج در قالب ابزار مادي سرمايه گذاري اقتصادي و عادت اجتماعي شکل بسيار ثابتي به خود مي گيرد.
به بيان ديگر، با تصميم گيري هاي ابتدايي يا نقطه آغاز، در عمل تمام انعطاف پذيري اوليه از بين مي رود. اکنون به صورت مجرد چه مي توان گفت.
فرض بر اين است که شما با فناوري اي سروکار داريد که استفاده از آن مدنظرتان است و اين به ترتيبي در زيست - جهان شما درج مي شود. فرض کنيد اين زيست - جهان مرکب از جهاني است که مقابل شما قرار دارد و جهاني که يک عنصر آن ، فناوري و عنصر ديگر آن خود انسان است.
با در نظر گرفتن اين 3عامل اصلي ، موقعيتي که به طور معمول پيش مي آيد، چگونه است؟ به طور متعارف ، همواره هنگام کاربرد آن فناوري با نوعي شفافيت روبه رو مي شويم.
يعني واقعيت امور را چنان به ما عرضه مي کند که از عهده ديدن خود مساله فناوري برنمي آييم.
مثالي معروف در اين زمينه کار چکش است. تا وقتي با آن ميخي را مي کوبيد، تا زماني که سرگرم اين کار هستيد، اين چکش بلافاصله پس از مدت اندکي جزو وجود شما مي شود و ديگر حس نمي کنيد چکش عنصري بيگانه است که کار خود را به کمک آن انجام مي دهيد و در تمام مدت کار در خدمت شماست.
يا اگر رايانه را در نظر بگيريد، تا زماني که تايپ مي کنيد، صفحه کليد و مانيتور در اختيار شماست و به نوعي تقويت کننده توانايي هاي شما به حساب مي آيد و در عمل ، توجه خاصي جز به کار خود نداريد.
حال چه هنگام متوجه مي شويد آن شي ، وجودي سواي وجود شما دارد؟ فقط هنگامي که آن وسيله از کار بيفتد. به فرض ، سر چکش بپرد يا رايانه نقصي پيدا کند، مثلا هنگ کند.
آن موقع است که به وجود شيئي پي مي بريد که تا آن زمان داشتيد از آن استفاده مي کرديد و دنياي شما را نظم مي داد و کار را پيش مي برد. اين نسبتي را که برقرار مي شد نسبت تجسمي مي نامند.
به اين معني که به نحوي شيئي که با آن سر و کار داريد، به عنوان وسيله کاري در جسم شما ادغام مي شود و ديگر وجود مستقلي از خود ندارد. بنابراين ، اين موضوع اساسي است که فناوري ها يا مصنوعات با وجود انسان ارتباط برقرار مي کنند و در هنگام کار يا جريان زندگي جزو لاينفک وجود آنان مي شوند.
نحوه پي بردن ما به اين موجودات فناوري يا مصنوعات چگونه است؟ وقتي آن وسيله از کار مي افتد، چگونه خواهد بود. پس اگر اين ديد را تعميم دهيم ، يعني کار را با يک ابزار يا وسيله تکنولوژيک ادامه دهيم ، به کجا مي رسيم؟
چگونه ضمن اين که درباره نحوه ادغام فناوري هاي مختلف در زندگي خود تامل مي کنيم ، به يک مساله اخلاقي هدايت مي شويم؟ وقتي حالت کاربردي را با حالت غيرکاربردي مقايسه کنيم و اين مساله را با ديد تاريخي نگاه کنيد، درباره فناوري به طور کلي چه مي توانيم بگوييم؟ آيا مي توانيم به نحو ديگري به وجود فناوري پي ببريم؟
آيا فناوري مي تواند ما را به موقعيت ديگري هدايت کند؟ در دوره جديد شاهد بوده ايم چگونه فناوري علمي امکان اين تجسم بخشي را بيشتر کرده است و ما از قلمرويي به قلمروي ديگر رفته ايم و موقعيت قدرت خود را تقويت کرده ايم.
اتفاقي که افتاده ، اين است که ما آنقدر در سلطه توفيق داشته ايم که از قرن بيستم به بعد با يک موقعيت استثنايي روبه رو شده ايم که اين حالت کاربردپذيري از بين مي رود. اما اين به چه معناست؟
به اين معناست که به قول هايدگر فيلسوف ما با کاربردي فرض کردن هر چيزي ، با قابل استفاده کردن هر چيزي ، در عمل دنيايي را فرض کرديم که وجود آن فقط براي استفاده ماست.
به اين معنا که چنين دنياي فرضي اي يک دنياي لايزال است که هر چقدر بيشتر از آن استفاده شود، پاياني براي استفاده بشر ندارد هايدگر نتيجه گيري مي کند که بشر اکنون به موقعيتي رسيده است که اين جهان لايزال در مقابل او قيام کرده و بشر متوجه شده که جهان ما جهاني متناهي با منابع محدود است.
در نتيجه ، اگر شما در آن جهان لايزال توانستيد فرض را بر اين چنين بي اخلاقي اي بگذاريد که هر چقدر خواستيد از آن استفاده کنيد، لااقل در اين موقعيت جديد با توجه به محدود بودن اين منابع ديگر نمي توانيد.
منظورم از دخالت فلسفه اخلاق يا مسائل و اصول اخلاقي در امور مربوط به فناوري و استفاده از آن روشن شد.اکنون در اين گونه جهان قرار است بشر چه نظمي را برقرار کند که بتواند از اين جهاني که به آن تعرض کرده ، استفاده معقول کند؟
در پرتوي چنين موقعيتي است که بايد به رشد روزافزون فناوري اطلاعات نگريست و اين که آيا مي تواند نقشي در تقويت مسووليت پذيري جهاني ايفا کند؟
يا آن که درست به دليل حذف وجود جسم در کاربرد متعارف اين تکنولوژي ، تماس ما را با واقعيت حذف و موقعيت خطير موجود را خطرناک تر مي کند؟
اکنون اگر بخواهيم درخصوص ماهيت فناوري اطلاعات -مشابه چيزي که در مصنوعات گفته شد - بحث شود؛ چه مي توان گفت؟
آيا مصنوعات که در اين مقوله لحاظ مي شوند و ما استفاده مي کنيم ، مشابه همان حالت مصنوعات به طور کلي هستند؟مي توان گفت که ماهيت فناوري اطلاعات در خصلت تفسيري بودن آن خلاصه مي شود.
در نتيجه ، وقتي اينجا از فناوري زباني يا متني صحبت مي شود، سخن ما به اين معناست که شما با موقعيتي مواجه مي شويد که متن توليد شده طبق قواعدي قرائت مي شود. اگر از اين زاويه زباني نگاه کنيم، اختلافي اساسي بين فناوري هاي زباني در قياس با فناوري هاي ابزاري وجود دارد.
اگر فناوري هاي ابزاري خيلي معطوف به طبيعت بودند، فناوري هاي زباني بسيار به فرهنگ معطوف خواهند بود. به عبارتي ديگر، اينجا فرهنگ جاي طبيعت را مي گيرد. بنابراين نحوه درج آنها در يک فرهنگ خيلي مي تواند تعيين کننده باشد.
اکنون چنين ماهيتي چه مشکلات و مسائل اخلاقي اي مي تواند براي ما به وجود آورد؟ در سالهاي 70 برنامه هاي رايانه اي در پردازش ها و شبيه سازي هاي زباني چندان کارايي نداشتند يکي از دانشمندان ، برنامه اي با عنوان اليزا نوشته بود که مقصود از آن، شبيه سازي رفتار يک روان شناس بود تا با آن برنامه، روان شناس از طريق رايانه بتواند با مريض خود ارتباط برقرار کند و پابه پاي هم پيش روند؛ اما در عمل اين گونه شد که به طور اتفاقي منشي اين پروفسور با برنامه ارتباط برقرار مي کند و آن روان شناس متوجه مي شود منشي تا چه حد تحت تاثير اين برنامه قرار گرفته است.
او در واقع مي بيند اين برنامه توانسته اعتماد کاملي را به فرد تلقين کند و باعث شده بود آن فرد موقعيت انسانيش را تسليم يک ماشين کند. واقعيت امر اين است که شما هم مي توانيد در چنين موقعيتي قرار بگيريد و خيلي ساده به ماشين نسبتهايي بدهيد که واقعيت امر آن را تاييد نمي کند.
در نتيجه ، يک بحران اخلاقي براي فرد پيش مي آيد که چطور ما در هنگام استفاده از ماشين مي توانيم تسليم يا خودباخته آن نشويم. مساله اساسي اين است که هر فناوري در موقعيت هاي مختلف مي تواند از خودرفتارهاي گوناگوني نشان دهد، بنابراين انسان با اموري مواجه است که در کاربرد تعريف مي شود و نه مقدم بر کاربرد.
در واقع ، فناوري از چنان درجه اي از ابهام برخوردار است که نمي توان آن را تعريف کرد. در چارچوبي معين ، ابهام خاصيت فطري هر فناوري است.
اکنون مي توان درخصوص فناوري اطلاعاتي به علت خصلت زباني آن ، اين جنبه را مضاعف ديد. در کاربرد است که يک فناوري يا مصنوع خصلت خود را تعريف مي کند و مي تواند چارچوبي باشد براي اين که انسان در کنار آن مسائل اخلاقي را تعريف کند.
اين که انسان بتواند شهروند جهان باشد، شايد جنبه اي است که مي تواند از نظر اخلاقي اهميت چشمگيري داشته باشد. اما به هر صورت ، مي توان ادعا کرد با اين فناوري ها که بر علم استوار و دايم رو به گسترش اند در بعضي قلمروها بشر به نحو بنيادي بايد در اخلاق متعارف خود تجديدنظر کند. بارزترين مثال آن درباره تولد يا مرگ است که با امکانات پزشکي فراهم شده ، مي توان زمان تولد يا مرگ را تعيين کرد. يا بنابر ملاحظات اخلاقي، اطرافيان فرد اين کار را انجام دهند.
بنابراين ، قدرت تصميم گيري انسان در پرتو فناوري ها فوق العاده زياد شده است و از اين نظر انسان را با انواع و اقسام بحران هاي اخلاقي روبه رو مي کند. فناوري آنقدر براي انسان امکانات زيستي فراهم مي کند که روان او مجال دوام آوردن پابه پاي آن را ندارند.
به اعتبار چنين موقعيت هايي ، اکنون فرهنگ هم از فناوري اشباع شده است. پيامدهاي اين موقعيت در قالب فرهنگ اينترنتي همچنان قدمهاي اوليه را برمي دارد. در ايام قديم با وجود فناوري نازل ، فرهنگ والا امري محال نبوده است.
اما امروزه با وجود فناوري پيشرفته بيشتر شاهد فرهنگ نازل هستيم. بايد ديد آيا فناوري عالي مغاير با فرهنگ والا است يا خير.